در پاسخ به اظهار نظر محبت آمیز برادر بزرگوار امید از مشایخ گچساران معروض میدارم : اواسط سال ۱۳۵۶ در معیت عمویم مرحوم شیخ عباس رستمی که از بزرگان طایفه و به موضوع صله رحم و ارتباطات اجتماعی اهمیت زیادی می دادند ، در سفری که به روستای خان احمد گچساران داشتیم خدمت یکی از برادران شیخ ممو که از خانواده مرحوم شیخ عبدالشاه که از قبل با هم رابطه داشتند مهمان بودیم ، تا صبح روز بعد که حضورشان بودیم بسیار مورد لطف و محبت قرار گرفتیم که شبی بیاد ماندنی بود ولی متاسفانه عمویم اوایل یروزی انقلاب درگذشت و بنده هم بنابه موقعیت شغلی از منطقه بهبهان نقل مکان کردم ، که درنتیجه سعادت ادامه ارتباط با آن بزرگوار را از دست دادم هرچند در این مدت با آقایان شیخ ممو در اداره تامین اجتماعی گچساران ارتباط داشته ام ، ولی حال که فرصت بیشتری دارم بمنظور تکمیل اطلاعاتم بزودی بمنظور دیدار با مشایخ آن منطقه سفری به انجا خواهم داشت لازم به ذکر است برابر اطلاعاتی که از زبان بعضی سالمندان به دست آمده یا مندرجات محدود کتبی که مختصر مطالبی درباره طایفه شیخ ممو نوشته اند پراکندگی طایفه ما که اکثراً حدود ۲۰۰ سال پیش بدلیل ناامنی و وجود هرج و مرج در منطقه زیست خود بلاد شاپورباستانی ( شهرستان دهدشت کنونی ) بدنبال رسیدن به زندگی بهتر به مناطق سکونت فعلی کوچ کرده اند که مطالعه زندگی گذشتگان مشایخ بخش زیدون بهبهان ، بخش خان احمد دوگنبدان ، تیرمردان منطقه دشمن زیاری و بخش کمارنج کازرون تائید این مطلب است ، که امیدوارم با همکاری و همفکری همه عزیزانی که سربلندی طایفه خود ( شیخ ممو ) را افتخار می دانند روزی برسد که شاهد از بین رفتن فاصله ها و نزدیکی هر چه بیشتر همه برادران و خواهران شیخ ممو در اقصی نقاط کشور عزیزمان ایران باشیم ، مطمئن هستم با تلاش عزیزانی چون آقای شیخ امید از مشایخ گچساران که از گفتارشان پیداست پیگیر مسائل طایفه هستند تا رسیدن به آن مرحله راهی نیست ، که تشویق جوانان و دیگر کسانی که علاقمند به فعالیت در این زمینه هستند به ایجاد وبلاگ و دیگر امکانات ارتباطی که یکی از راههای تسریع در تحقق این هدف می باشد به جای خود تبادل اطلاعات را هر چه بیشتر میسر می سازد .

از آقای امید انتظار دارم در صورت امکان و صلاحدید بیشتر از خود و دیگر مشایخ منطقه گچساران بنویسند و شماره تلفن خود را در ستون نظران بنویسید .